Μερικοί άνθρωποι μένουν στην ιστορία και στις καρδιές μας αξέχαστοι. Για εμάς τους Πάνθηρες, ένας απο αυτούς είναι και ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς. Ο άνθρωπος ο οποίος κατάφερε να μας κερδίσει όλους με το χαρακτήρα του και την προσφορά του. Ο σεβασμός του στο μεγαλείο του "Ιστορικού" απο την πρώτη κιόλας στιγμή που έφτασε στην αγαπημένη μας πόλη, εκδηλώθηκε με τη συμμετοχή του στο τουρνουά του αξέχαστου Ανδρέα Βαρίκα (παρότι ταξίδευε 2 ημέρες), τιμώντας την κυανέρυθρη, την μνήμη του Ανδρέα και μαζί όλους εμάς.
Ο Μπόμπαν ήξερε που είχε έρθει. Είχε ρωτήσει. Ήξερε για την "μπασκετο-συνοικία" που έπαιζε για πολλούς τότε, το καλύτερο μπάσκετ στη χλωρα. Ήξερε ότι είχε να κάνει με ανθρώπους που ξέρουν, που αναγνωρίζουν, που λατρεύουν.
Έτσι, έγινε ένα με την κυανέρυθρη ψυχή και αμέσως ένας απο εμάς. Ήταν άνθρωπος παθιασμένος με αυτό που έκανε και πάντοτε εντυπωσίαζε με τις εκπληκτικές ενέργειες του.

Τότε άρχισαν να έρχονται τα καλύτερα: μεγάλες εμφανίσεις, μεγάλες νίκες, αξέχαστες στιγμές...

Ήρθε εκείνη η άτυχη στιγμή που μας έκανε όλους να παγώσουμε. Είχαμε φτάσει τότε πολύ κοντλα στο να πανηγυρίσουμε κάτι. Κλατι που όμως με τους "γνωστούς τρόπους", πάντα μας το στερούσαν. Ο Μπόμπαν δεν άντεξε. Λάτρευε το άθλημα και είχε μάθει να παλεύει τίμια. Έκανε μια κίνηση απελπισίας. Μία κίνηση που εξέφραζε την αδικία που τόσα χρόνια βίωωε κάθε οπαδός του Πανιωνίου. Ένα χτύπημα που απέβη μοιραίο. Ένα χτύπημα που συγκλόνισε όλη την κοινή γνώμη σε όλη την υφήλιο. Ένα χτύπημα που του άλλαξε τη ζωή. Ένα χτύπημα που φανερώνει την αλήθεια.
Την αλήθεια που λέει ότι το μεγαλείο ενός αθλητή και ανθρώπου δεν ξεχνιέται από ανθρώπους, που δεν έχουν υποταχθεί, που δεν θέλου τίτλους με χρήμα κι απάτη. Αλλά θέλουν απλά να βλέπουν το αγαπημένο τους άθλημα να εξελίσσεται και να τιμά την πόλη και την χώρα.

Πάνθηρες: Πως ήρθες σε επαφή με τον Μπόμπαν;

Τρομάρας:Η πρώτη μας γνωριμία έγινε στον Μύλωνα, με προπονητή τότε στον Πανιώνιο τον Βλάντο Τζούροβιτς που μας έφερε σε επαφή και έκτοτε κολλήσαμε. Απο τότε οι οικογενειακές μας επαφές ήταν πολύ στενές και τα παιδιά μας έκαναν πολύ παρέα. Ήταν πολύ έξυπνος άνθρωπος, συμπονετικός και με ενδιαφέρον για το φίλο του. Για παράδειγμα αυτο που μου έκανε μεγάλη εντύπωσημ ήταν ένα περιστατικό με τη γυναίκα μου τη Ζωή: Ήταν η μέρα της ονομαστικής της εορτής όταν μου λέει "Πήγαινε στο αμάξι, έχω κάτι για τη γυναίκα σου". Της είχε αγοράσει μία τούρτα για τη γιορτή της. Μόλις της την έδωσα συγκινήθηκε και έκλαψε. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα απο αθλητή του Πανιωνίου όσα χρόνια είμαι στην ομάδα. Μοιραστήκαμε πολλές προσωπικές εξωαγωνιστηκές στιγμές, που μας έδεσαν σαν φίλους.

Πάνθηρες: Πως τον έζησες σαν άνθρωπο και σαν αθλητή;

Τρομάρας:Ήταν μεγάλος παίκτης, παρότι δεν ήταν αθλητής της  προπόνησης, ήταν χαρισματικός αθλητής και ήξερε μπάσκετ που  πολύ λίγοι γνώριζαν. Στη Σερβία και μάλιστα στον Ερυθρό Αστέρα
που ξεκίνησε, τον φώναζαν Μπόμπαν διότι εξαπωλούσε από παντού  τρίποντες βόμβες και μακρινά σουτ που έβρισκαν πάντα το στόχο.

Ήταν μεγάλο πειραχτήρι και περισσότερο με τον PJ Brown που  έκαναν και πολύ καλή παρέα, ο οποίος είχε έρθει στην Ελλάδα χωρίς  παπούτσια και με 5 δολάρια στη τσέπη. Του έκανε μάλιστα πολλές
πλάκες παριστάνοντας είτε τη γκόμενα του στο τηλέφωνο, είτε παίρνοντας του τα παπούτσια και αφήνοντας τον ξυπόλητο μετά τη προπόνηση είτε βάζοντας στοιχήματα για τα τριποντά. Χαρακτηριστικά ο PJ στις προπονήσεις όταν ο Μπόμπαν έβαζε τα τριποντά από παντού, τον κοίταζε και του έλεγε «You’re crazy!».

Πηγαίναμε μαζί και κάναμε όλες τις δουλείες με τη βέσπα, που την  κρατάω ακόμα σαν ενθύμιο. Καθόμασταν στη πλατειά στο Γιώργο, το  ζαχαροπλαστείο, όπου και έτρωγε το αγαπημένο του κανταΐφι,  κερνώντας παράλληλα όλους τους θαμώνες του μαγαζιού. Όλα αυτά  τελείωναν όταν έφτανε η ώρα να πάει να κοιμίσει το γιο του, τον Βλαδίμηρο, ο οποίος δεν κοιμόταν αν δεν ήταν εκεί ο πατέρας του.

Πάνθηρες: Πες μας κάποιες μεγάλες παικτικές στιγμές που θυμάσαι
από τον Μπόμπαν.

να τον πάρω από το αεροδρόμιο, μου είχε φέρει δώρο ένα μπουκάλι  ουίσκι και του είπα «Τι τους έκανες ρε Μπόμπαν;» αλλά αυτός δεν  περιαυτολογούσε και δεν τον ενδιέφερε να μιλάει για την προσωπική του απόδοση. Έγινε κολλητός με τον Φάνη Χριστοδούλου έκαναν μαζί τα νυχτοπερπατήματα τους.

Θυμάμαι ένα παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ στο οποίο είχαν ακουστεί πολλά. Είχε γίνει προσπάθεια να προσεγγίσουν τον Μπόμπαν. Ήρθε πριν το παιχνίδι προβληματισμένος και εγώ τον κατάλαβα. Του είπα «Μην ανησυχείς μπες και γαμ… τους!». Την ημέρα του αγώνα ο Μπόμπαν είχε 40 πυρετό μα παρόλα αυτά είχε οργιάσει και ήμασταν στο ημίχρονο 12 πόντους μπροστά. Οι παίκτες
του Ολυμπιακού κοιταζόντουσαν μεταξύ τους με απορία. Στο 2ο ημίχρονο ανέλαβαν δράση οι διαιτητές (Βιδάλης, Γιοχαλής), όποιοι θυμούνται… καταλαβαίνουν.

Πάνθηρες: Τι θεωρείς ότι τον έκανε ξεχωριστό στην κερκίδα;

Τρομάρας:Ο Πανιώνιος ήταν η πρώτη του ομάδα που έκανε
μεταγραφή μετά την Σερβία. Ήρθε στον Πανιώνιο και βρήκε την οικογενειακή ζεστασιά που υπάρχει στο σύλλογο και επειδή ήταν τέτοιος άνθρωπος που πάνω από όλα τον ενδιέφερε το κλίμα και η οικογένεια δέθηκε αμέσως και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της, μέχρι που σκεφτότανε όταν τελείωνε την καριέρα του να μην έφευγε και να συνέχιζε ως προπονητής στον Πανιώνιο. Θα μπορούσε να έχει πάρει μεταγραφή, τον ζήταγαν πολλές ομάδες στην Ελλάδα, μα δεν ήθελε να πάει πουθενά. Του είχε μπει το μικρόβιο του Πανιωνίου τόσο πολύ που ήταν ο μοναδικός παίκτης ο οποίος πλήρωνε το σπίτι και το αυτοκίνητο του από το συμβόλαιο του, χωρίς να τα ζητάει extra. Δεν δεχόταν τίποτα παραπάνω, δεν τον ενδιέφερε το χρήμα, αλλά να περνάει καλά αυτός και η οικογένεια του. Ήταν large…

Πάνθηρες: Πως έζησες τις στιγμές του τραυματισμού;

Τρομάρας:Ήμουν ο πρώτος που έτρεξε όταν χτύπησε. Στα αποδυτήρια ήμουν μόνο εγώ, ο Κατσιφαράκης και κάνα δυο ακόμα άτομα. Του κρατούσα το κεφάλι. Μέσα στα αποδυτήρια ήταν και ο
γιατρός του Παναθηναϊκού, ένας εξαίρετος γιατρός, που του πέρασε ένα κολάρο. Είχαν γυρίσει προς τα μέσα τα δάκτυλα του, μου έλεγε να του κρατάω το κεφάλι γιατί δεν αισθανόταν πίσω τίποτα. Του τρύπησαν τα πόδια κάτω και δεν το καταλάβαινε. Γυρνάει και μου λέει ο γιατρός του Παναθηναϊκού επί λέξει, κάτι που δεν θα ξεχάσω μέχρι να πεθάνω: «Πάρτε το 166 να έρθει, πάρτε το παιδί με μεγάλη προσοχή στο Γενικό Κρατικό νοσοκομείο (Γεννηματά) έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα.». Εκεί τα χρειάστηκα. Πάμε στο νοσοκομείο με την γυναίκα του και καλούμε έναν νευροχειρουργό, τον κ.Καρβούνη. Τον βάλανε μέσα για αξονική. Μετά από κάνα μισάωρο ανοίγουν οι πόρτες και ρωτάνε ποιοι είναι οι συγγενείς του. Επειδή η γυναίκα του δεν μίλαγε ελληνικά, είπα πως εγώ είμαι, και μου λένε «Εμένα αν ήταν αδελφός μου θα τον άφηνα να πεθάνει. Η ζωή του κρέμεται από μια πέτσα!». Τον είχαν στο κρεβάτι με κάτι βαρίδια και του είχαν κεντράρει το κεφάλι. Κράταγε το σπόνδυλο πίσω. Τον μεταφέραμε στα εξωτερικά ιατρεία. Τον είχαν βάλει σε ένα δωματιάκι με έναν μαχαιρωμένο που όλη την νύχτα έβριζε και ροχάλιζε και δεν τον άφηνε να κοιμηθεί. Την επόμενη μέρα το πρωί
τον έβαλαν σε ένα δωμάτιο μόνο του και ήρθε να τον δει ο Παβλίσεβιτς με τον Βράνκοβιτς. Βγαίνοντας ο ψηλός έκλαιγε με μαύρο δάκρυ, ο οποίος παρότι Κροάτης και ο Μπόμπαν Σέρβος έδειξε ότι ήταν μάγκας και παντελονάτος. Με το που με άκουγε ο Μπόμπαν έξω από την πόρτα και ενώ απαγορεύονταν η είσοδος και η νοσοκόμα με έδιωχνε, αυτός με φώναζε μέσα. Τον μετέφεραν στο
ΚΑΤ για να γίνει η επέμβαση στην εντατική. Του έκαναν τραχειοτομή και δεν μπορούσε να μιλήσει μα μου τα έλεγε όλα με τα μάτια. Του έλεγα να μη φοβάται, πως θα προσέχω εγώ τη γυναίκα και το παιδί του. Ένας έγχρωμος γιατρός που ήταν υπεύθυνος της εντατικής μου έλεγε ότι είναι αθλητής και θα αντέξει για τώρα. Τα προβλήματα θα αρχίσουν μετά. Δεν θα περπατήσει ξανά. Μετά από αυτό έπεσε σε κάτι απατεώνες από την Σερβία που του έδωσαν φρούδες ελπίδες ότι θα γίνει καλά. Του είχαν πάρει λεφτά και αυτός ήλπιζε. Μετά άρχισαν τα προβλήματα, κατακλίσεις. Πηγαίνανε μέσα και του αφαιρούσαν τα σάπια όργανα. Δημιουργήθηκαν θρομβώσεις και γενικά τον ταλαιπωρούσαν πολλά προβλήματα υγείας και μπαινόβγαινε στο νοσοκομείο. Μετά πήρε και τα κιλά.

Πάνθηρες: Πως βλέπεις την εξέλιξη του Βλαδίμηρου;

Πάνθηρες: Πιστεύεις ότι πρέπει να γίνεται μια διοργάνωση στο
όνομα του;

Τρομάρας: Αυτό ξεκίνησε φέτος στο τουρνουά Βαρίκας όπου οι παλαίμαχοι έπαιξαν όλοι με το όνομα του στις φανέλες προς τιμήν του και αυτό πρέπει να καθιερωθεί. Πρέπει να γιορτάζουμε πάντα

μαζί δύο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας του Πανιωνίου, τον Ανδρέα Βαρίκα και τον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς. Στον Πανιώνιο έχουμε γυρίσει ανθρώπους που ήταν άλλη ομάδα και τους κάναμε πιο Πανιώνιους από τους Πανιώνιους. Μπορεί να τρωγόμαστε μεταξύ μας αλλά συσπειρωνόμαστε πάντα και δεν μπορούν να μας διαλύσουν ποτέ, και ας έχουμε ενίοτε πολύ άσχημες ομάδες σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Όταν χρειαστεί μαζευόμαστε και φωνάζουμε δυνατά… «ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΟΙ!». Αυτό πονάει όσους θέλουν να μας κάνουν κακό. Θα είμαστε πάντα ζωντανοί και αγκάθι για τους υπόλοιπους.

 

Ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς ήταν και θα παραμείνει μια από τις σημαίες,
παίκτες σύμβολα της Πανιώνιας οικογένειας. Η ιστορία του συγκλόνισε το πανελλήνιο και τον έβαλε ακόμα περισσότερο μέσα
στις καρδιές μας. Τον σύνθημα ‘Μπόμπαν, Μπόμπαν’ δεν πρόκειται
να σταματήσει ποτέ να δονεί τα εκάστοτε κλειστά γυμναστήρια που
θα αγωνίζεται ο ιστορικός Πανιώνιος.